تاریخ گذشته و افتخار به آن آری یا خیر؟

اینکه با دنیای امروز و واقعیت های آن ارتباط برقرار نکنیم ، اینکه چشم و گوش خودمان را ببندیم و فقط از گذشته بگوییم ، اینکه فقط و فقط از غرور ملی و گذشته پرافتخار سخن بگوییم و حال و روزمان را فراموش کنیم ، اینکه از لحاظ تأمین اجتماعی در حداقل باشیم و به بیمه بودن کارگران در ساخت تخت جمشید افتخار کنیم ، اینکه برای گرم کردن مدرسه شین آباد ، دانش آموزان ما بسوزند ولی ما به حمامی بنازیم که با نور شمع گرم می مانده است ، اینکه بر واقعیت ها چشم بپوشیم و سهم گذشته را در حال و آینده بیش از حد بزرگ کنیم ، و هزاران اینکه و افسوس و مقایسه و....

به نظر من افتخار به گذشته و نیاکان و فرهنگ و آداب و رسوم و تاریخ خوب و ارزشمند است ولی زندگی کردن و آه و افسوس و تاریخ را بر سر و این آن زدن نه تنها خوب هست ، بلکه یک سد و سپر است برای توسعه و پیشرفت.

از گذشته باید به عنوان یک چراغ ، تجربه و راهنمای آینده بهره برد و امروزمان را گذشته فردا دانست به نظر من به جای این همه سرک کشیدن در گذشته ، باید در حال و روزمان تغییر ایجاد کنیم

یادمان باشد تا زمانی که زندگی هست، تاریخ هم وجود دارد. گذشته نباید به ایجاد شکاف بین حال و آینده منجر شود و از آن باید برای بالندگی سود برد.

به کتاب هایمان احترام بگذاریم...