خدایا ،دل های لرزان را بیش از این نلرزان

خدایا ! آسمانت را مانند چتری باز می کنیم و بر زمین لرزانت آرام می گیریم ، خدایا در این سالها دلمان خیلی لرزیده است ، به دل لرزان بیدهایت ، قسمت می دهیم ، لرزاندن این کیان پرگهر را بس است.

خدایا ! تن رنجور بم ، روبار ، بوئئن زهرا ، گلباف ، کرمانشاه را ببین ،هنوز التیام نیافته اند ، خدایا میخک ها را نگاه بکن ، ساقه تُردشان چگونه تمنای ماندن را دارند !

به شمعدانی ها نگاه بکن ، چگونه ترسیده اند ، گناهشان چیست که باز هم می خواهند لب حوض هشتی ، چیده بشوند و به نان سنگک صبحانه ،سلام بدهند.

به اطلسی ها نگاه بکن ، با این همه سردی ، باز هم چه گرم ، به خورشید سلام می کنند.

به میخک، شمعدانی و اطلسی قسمت می دهم ، گهواره هیچ کودکی را با زلزله نلرزان.

خدایا ! چرا عزراییلت این روزها چهره عوض کرده و خودش را به شکل زلزله در آورده ، ما مانده ایم اگر سرنوشتمان تعریف شده است ، چرا باید برویم زیر چادر یا در پارک یا در یک جای امن

خدایا ! می گویند بگیر ، بنشین ، بپوشان ، اینها را مدیریت بحران در زلزله می گوید ، من سوال می کنم ، وقتی خودت نمی خواهی کحا را بگیرم و بنشینم.

خدایا ! مگر تو مسلمان نیستی ، آخر چرا مسلمانانت شده اند موش آزمایشگاهی و این همه در آزمون الهی شرکت می کنند!!

خدایا ! خودت می دانی که من هیچ غرض و مرضی نسبت به شما ندارم و خیلی راحت و بی واسطه با شما درد دل می کنم ، نگاه کن ، این کودک سرپل ذهابی را نگاه کن ، چگونه از سرما ، بی پناه و سرپناه می لرزد.

خدایا! بیش از این دلهای لرزان این مرز و بوم را نلرزان

به کتاب هایمان احترام بگذاریم...